February 2012
3 posts
kaç kilometre?
zaman zaman ailemle zaman zaman kendi kendime konuştuktan sonra, her sonra, en iyisi ertesi gün güne bir hande yener edası ile başlayıp gideceğim tek yer havaalanı, bana lazım yeni yaşam alanı diye diye koşarak kaçayım diye düşünüyorum.
yani hayatta insan her insanla bir kez paralel çizgide yürüyebiliyor galiba, hande yener’le bile aynı fikirde olabiliyorum. sonra aniden, ulan diyorum...
durup dururken ilk aşkının, ilk sevişmenin aklına gelmesi gibi değil ilk regl olduğun günün aklına gelmesi.
o anı değil de tam, annemin bakışını hatırlıyorum. telaşını.
alnımı yardığımdaki, elimi yaktığımdakinden çok daha başka bir telaş vardı gözlerinde. benim büyümem mi, hızlı büyümem mi korkuttu onu, onun büyümesi mi hala anlayamam.