üzerlik kokusu
Çocukluğum yanan üzerlik kokar benim. -Anneanne kokusuyla karışık.
O parmak kadar halimle başım ağrıdığında, anneannem duvarda asılı bulunan üzerlik enstalasyonundan bir tanesini koparır sobanın üzerine atardı.
Üzerlik yandıkça çıtırdar, nev’i şahsına münhasır bir koku kaplardı odayı. Nefesini tutman değil, o dumanı soluman lazımdı.
Plasebo etkisi mi dersiniz bilmem, üzerliğin dumanı, anneannemin dua okuyan dudağının devinimiyle birleşir, geçirirdi baş ağrısını.
Şimdi evlerde üzerlik yok. En azından çoğunda. Anneannem var. Benden biraz uzakta, bana nazar değmesin diye dua okuyor. Ben üzerlik yakıyorum, başımın ağrısı şıp diye geçiyor, gözlerim doluyor.
