sanırım kimseyi kaybetmekten korkmadım bu zamana kadar.

bu “kimseyi sevmiyorum”, “ah çok snob’um”, “yalnız da mükemmelim” gibi anlaşılmasın.

sadece annem ya da babam değilse birini “kaybetmek” çok saçma geliyor bana.

kimse kimseyi kaybetmiyor çünkü, o yokken de vardık, varken de beraberiz, gidince yine varız. mantık basit.

gelmeye çalıştığım nokta şu: 

hayatta yanında durmayı seçtiği insanların değerlerini yokluklarından ne kadar korktuğuyla ve endişelendiğiyle değil de, varlıklarından ne kadar mutluluk ve huzur bulduğuyla ölçmeli insan.

*sadece insan ilişkilerinde insanlara cildimize gösterdiğimiz özenden daha fazlasını göstermemiz gerekiyor. nasıl ki yüzünü temizlersin, kremini sürersin arada bir maske yaparsın; ilişkine de o bakımı yapmak şart. sadece insanlarla beraberken değil, onlardan ayrıyken de düşünmek gerekiyor. özverisiz hiçbir ilişki yürümüyor çünkü. bu aşkta da böyle, arkadaşlıkta da.*  

mutluluklar.